<\/p>\n\n\n\n
De Hi\u00e4rwt is dao. Wat is et ne Pracht wenn man nao buuten kik. De Sunne, de nu nich m\u00e4er so pielhauge an’n Hi\u00ebmel stait, straolt up usse sch\u00f6ne Land un et is baole so \u00e4s wen se de ganze \u00c4er met bar Gold anstrieken will. De lesden Bloomen blait un de Baime sit’t stiefull von dat lekkere Obst wat wi \u00e4s Kinner so g\u00e4ene i\u00e4ten daihen. Un dat h\u00e4b wi \u00e4s Blagen, wenn et n\u00e4n i\u00e4ben m\u00fceglik was, sibitzt. M\u00e4n nich uut ussen eegenen Gaorn. N\u00e4, de Appeln von ussen Naober sm\u00f6ken allemaol bi\u00e4tter \u00e4s de, de wi s\u00f6wwes harren. Un de h\u00e4b wi us haalt. M\u00e4n wi mussen uppassen. De Naober p\u00f6s up \u00e4s n Luchs un wenn he us s\u00f6\u00f6g un to pakken kreeg dan gaw ewt \u00fc\u00f6rndlik wat upt Jass. M\u00e4n wi h\u00e4bt et \u00fc\u00f6werstaon. Un Appeln klauen, dat was wat, wat us Blagen tost\u00f6nn. In Hambuorg h\u00e4bt se dao sogar n eegen Leed dr\u00fc\u00f6wer maakt. Un dat wilt wi m\u00e4n f\u00fcste Gunsdag Aobend singen wenn wi us, \u00e4s immer, Abends klok sess int Heimathuus unnern Boosen to’t Waterd\u00fc\u00f6ersken dri\u00e4rpt.<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"